Bir nefes şiir çekin ciğerinize.dumani gökkuşaği olsun
BİZ BÖYLE OLACAK ADAMMIYDIK EY HİLKAT
Bir resim gördüm kitabın üstünde Sonra bir resim de ben çizdim. Saçlarını savurdum rüzgarın hoyrat ellerine Gözlerinde mutluluğu estirdim. Ve adını yazdım bir kenarına Ve içimi döktüm çaresizce satırlara Hüzünlendim birden Ve kelimeler dizildi ardısıra “Ben sana mecburum Sen yoksun.” Kar yağar yüce dağlara Beyazların en beyazından Dallara çiçekler düşer ilkbaharda Beyaz, en beyaz, renkleri hep beyzâ... Rüyâma girersin sabaha karşı Titremeyle uyanırım, yokluğunla Ansızın harfler yine dökülür dilimden Boşlukta yine adın yazılıreyzâ... Elimdeki kağıdı önce kırmızıya boyadım Sonra yeşilden çizgiler çektim üstüne Ve aklıma Yıllar önce okuduğum bir kitap geldi Sanki aynı satırları yeniden okudum: “Yeşil bağla ala karşı Yakışmazsa öldür beni...” “Ve Itır çekildi pencereden Utandı, başını öne eğdi.” Sonra adını yazdım siyah kalemle O yeşil çizgilerin arasına: Beyzâ... Sonra tekrar dağlara baktım Bu sefer renklerine is düştü Dağ başında bulutları morarmış gördüm Güvercinin mor kanadına Seni sordum Zaman sensiz geçmiyor Uyku girmiyor gözüme geceleri Duvarları bile beyaza boyadım Karanlık, beyazını gölgeliyor Düşündükçe Tüm bunlar rüyaymış gibi geliyor Beliriyor hayalin birdenbire duvarda Uzanıyorum Tutamıyorum Bağırıyorum ardından: Beyzââââ.... Koşuyorum ardından tüm gece boyu Sonra kabuslar konuk oluyor Hayallerimi darmadağın ediyor Deli bir rüzgar Döküyor çiçeklerini baharımın